روی شیروانی داغ

بر ساحل سلامت می گوید “شروع یک جنگ خانمان برانداز بدون شک جشن و بزرگداشت ندارد” و این گفته در وبلاگ‌نویسان فرندفید نشین بحثی را ایجاد کرده است. ( اینجا + اینجا را ببینید)حس می‌کنم چیزی می‌توانم به این بحث اضافه کنم پس من هم می‌نویسم. هر چند همان‌گونه که در مطلب پیشین توضیح دادم نسبت به بحث‌هایی که درباره‌ی جنگ می‌شود بدبینم و معتقدم بهترین کاری که وبلاگ‌نویسان در زمینه‌ی جنگ می توانند انجام دهند شرح جنگ شخصی خودشان است تا شاید این قصه‌ها پژوهشگری را به کار آید.

هیچ یک از کسانی که در این بحث شرکت کرده‌اند لزوم بزرگداشت دفاع مردم ایران از کشورشان را نفی نکرده‌اند “من هم این اعتقاد را دارم” بحث بیشتر بر سر زمان این بزرگداشت است و این‌که معناهایی که از این بزرگداشت می توان برداشت کرد چیست. کسانی که از در مخالفت با گزاره‌ی سمیه خانم سخن گفته‌اند تکیه‌شان بر این است که ۳۱ شهریور بزرگداشت دفاع است و هشداری است به متجاوزان احتمالی بعدی اما… اما من از کسانی که با این بحث موافق هستند سخن قانع‌کننده‌ای در مخالفت با این استدلال نشنیده‌ام و به همین دلیل هم لازم دیدم بنویسم.

این که ما سالروز شروع یک دفاع را که در نهایت با موفقیت به پایان رسید گرامی بداریم و به دیگران یادآوری کنیم که در این روز به ما تجاوز شد و ما شکسته نشدیم بسیار امر لازمی است اما آیا در این سال‌ها جنگ فقط به همین یک دلیل بزرگ داشته شده؟

ما در کشوری زندگی می‌کنیم که مسئولانش توانایی فراوانی برای جلب تهدید از سوی دشمنان و سپس تهدید متقابل دارند. اگر که همدلانه سخنانی از گونه‌ی محو اسرائیل را به معنای تهدید از سوی ایران نگیریم “من ایرانی که ایهامات و ابهامات زبانم را می شناسم می توانم از این جمله تاویلی غیر تهدید داشته باشم اما…” تحریک‌آمیز بودن آن‌ها را هرگز نمی‌توانیم نفی کنیم. این موضوع را هم نمی‌توانیم نادیده بگیریم که ایدئولوژیست‌های نیمه رسمی در تلویزیون رسمی ایران چگونه صلح‌طلبی را مذموم می‌شمارند و انسانی را که در پی مبارزه با امپریالیسم نباشد انسانی بیهوده فرض می‌کنند “این سخنان را همین امروز از فردی به نام رحیم‌پور ازغندی شنیدم. در شبکه‌ی اول سیما. او در جمع فرهنگیان بسیجی صحبت می‌کرد” . در کشوری که ابائی از تحریک دشمنانش ندارد و عده‌ای از ناگزیر بودن برخورد اسلام و غرب حرف می‌زنند “راستی چه خبر از دکتر حسن عباسی؟” آیا از رژه‌ی روز جنگ می‌توان برداشتی جز پاسخ به تهدیدی دیگر داشت؟ من وقتی می‌توانم استدلالی از نوع بزرگداشت دفاع مقدس در مقام گوش زد در باب توانایی ایران را بپذیرم که از آن استفاده‌ی ابزاری برای پاسخ به تهدیدی خودساخته نشود. تا وقتی که ما به آن روز نرسیده‌ایم من از بزرگداشت روز جنگ نمی‌توانم برداشتی جز بزرگداشت جنگ داشته باشم. زیرا که این چنگال نشان دادن مقدمه‌ای است برای نبرد. من مخالف استفاده‌ی ابزاری از دفاع مردم ایران برای تهییج آن‌های در راستای همراهی با تز جنگ‌طلبانه‌ی بخشی از حکومت هستم و معتقدم روز دفاع مقدس در این سال‌های اخیر بیش از این‌که روز بزرگداشت همه‌ی مائی باشد که بیش و کم آسیب دیدیم از جنگ “به راستی کدام ایرانی از جنگ آسیب ندید؟ چرا جنگ را ملک اختصاصی عده‌ای خاص می‌دانید؟”‌ روز آماده کردن مردم ایران برای پذیرش آسیبی دیگر بوده است. من از این جهت مخالفم با این روز. کسی مخالف بزرگداشتن دفاع مردم ایران نیست. نمی‌توان از سخنان خانم توحیدلو این‌گونه برداشت کرد که او در فکر نادیده گرفتن خونی است که از وطن ریخته شد در طول هشت سال عذاب.

به راستی اگر که ما در کشوری که حتی در چشم‌انداز صد سال آیندش نمی‌توان جنگی را متصور شد زندگی می‌کردیم آیا وبلاگ‌نویسی به روزی که در آن بزرگداشت جنگ را برگزار می‌کنند اعتراض می‌کرد؟ درد جای دیگری است، این پست وبلاگ بر ساحل سلامت از نشانه‌های درد بود.

دیگر تبعات مطلب خانم توحیدلو در وبلاگ‌ها:

گمشده در ترجمه - کهن دیارا (این تنها مطلبی است که به معنای واقعی به صحبت خانم توحیدلو مربوط می‌شود. همه‌ی ما برداشت‌هامان از این جمله را تحلیل کرده‌ایم. این مطلب را جزو لیست مخالفان یا موافقان نیاوردم زیرا که از سر مفاوقت یا مخالفت نوشته نشده)

موافقان با گزاره‌ی توحیدلو:

چگونه گفتگو را از ریشه‌می‌زنند – کمانگیر

گرامی‌داشت آسیب‌دیده‌گان از جنگ با جشن جنگ فرق می‌کند - بامدادی

می‌قبولانند آن‌چه را که می‌خواهند – ۱۰ ثانیه

مخالفان:

از جنگ حرف می‌ِزنیم(یکم: برخورد اولیه) – خیزران (ای‌کاش به‌جای این بحث از همان برخورد اولیه حرف می‌زدیم همه‌مان)

چرا آغاز این جنگ بزرگداشت می خواهد- فرزاد زمانی

چگونه مدعیان روشنفکری چاره‌ای جز مغالطه ندارند- منبر.منت

جنگ و صلح در قاموس مجاهدان و عافیت‌طلبان – واژگون

آیا بدن‌های پاره‌پاره بزرگداشت نمی‌خواهند؟ - آهستان