روی شیروانی داغ

مردم پچ پچ کنان راه گورستان را به یک دیگر نشان می دهند: حالا که در خیابان باطوم “پا آن طای زشت و ملاقه ای اش” مخل نظم عمومی است به بهشت زهرا می رویم.

گورستان ها هیبت دارند. کوچک که بودیم پچ پچ کنان راه گورستان را به یک دیگر نشان می دادیم و با ترس به شب های مهیب آن جا می اندیشیدیم. گورستان ها حرمت دارند و از جمله این حرمت در روزهای پنج شنبه که به اصطلاح متشرعین روز زیارت اهل قبور است تجلی عینی تری دارد. گورستان ها ساکت هستند. حتی اگر که صوت ناکوک قرآن خوانی سکوت را بدرد و یا شیون زنی به سوی سکوت هجوم آورد هم چنان قبرستان ها ساکت هستند زیرا که میزبان های ساکتی هستند مردگان.

حالا که شهر زندگان میزبان خوبی برای سکوت ما نیست مردم پچ پچ کنان راه گورستان را به هم نشان می دهند و البته پچ پچه ها به گوش باطوم ها هم رسیده است. باطوم ها موجودات عجیبی هستند. هیبت؛ حرمت و سکوت برای آنها واژه هایی تعریف نشده هستند و شاید به همین دلیل است که مردم قرار گورستان را پچ پچ کنان می گذارند.

حضور باطوم ها در گورستان حضور پر معنایی است. تصور مرد درشت اندام باطوم به دستی که روی سنگ قبری ایستاده و به مردمانی که به زیارت اهل قبور آمده اند را سوژه ی مورد نظر می بیند خنده/ گریه آور است. تصور خونین شدن خاک گورستان دردناک اما پرمعنا است.

گورستان؛ باطوم و خون در مقام عناصری نمادین بار معنایی قابل توجهی دارند. این پنج شنبه به احتمال قطعه ی ۲۵۷ بهشت زهرا میعادگاه نمادها خواهد بود. امیدوارم در این میعاد باطوم حضور نداشته باشد.

تکمله ی مرثیه هایی برای ندا:

برای خواهرکم/ حافظ موسوی “نسخه ی اعتمادملی سانسور شده بود. این نسخه ی کامل شعر است”

سکوت/ سامان سپنتا

شعری برای ندا/ سیروس

شعری برای ندا و نگاهش/ شراره جمشید

این تکمله در پست های بعد ادامه خواهد داشت.

مرتبط:

نگاه کردن به پشت سر

مرثیه هایی برای ندا

ما سوگوار آرایمان هستیم “این مطلب رو که دوباره خوندم حس کردم که در یک هفته پیش چقدر جوان بودم!”